X
|
شعر های یک رهگذر
مهدی مهدی زاده
|
تقدیر وقتی دشمنی سرسخت باشد پیروز ِ در میدان شدن با بخت باشد. می خواستم آغوشِ من دور تن ِتو مثل لباس ِ روی بند رخت باشد هر باد هم یاد تو را در خویش دارد محبوب ِمن موهات وقتی لخت باشد... شاید کنار ِ آدمی دیگر بجز من باید بمانی تا که او خوشبخت باشد می خواستی تا من بسوزم سخت بانو؟؟ می خواستی تا من بسوزم سخت...؟باشد. تو سمت دنیای خودت برگرد بانو از بابت ِ عکست خیالت تخت باشد
بهمن 91_بابل
[ سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1392 ] [ 23:35 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
۱ـ
به احترام حضورت سکوت باید کرد همیشه مات عبورت...سکوت باید کرد برای دیدن خندیدنت میان ِ قمارـ درست لحظه ی سورت سکوت یاید کرد تو خواستی که بخندی ،مرا بخندانی... و باز گفت غرورت: سکوت باید کرد... تو شمع ِمجلسی و من شبیه ِ پروانه چه کرد شعله و نورت...سکوت باید کرد چرا سکوت؟!حضورت غزل برانگیز است تو جای من! به چه صورت سکوت باید کرد؟ اگرچه خسته ام از این سکوت ِ تکراری... به احترام حضورت سکوت باید کرد
۲ـ
هیچ کس مثل من اینگونه به تو مایل نیست دل ِ من مال ِ تو ! دل تحفه ی ناقابل نیست... اینقدر با من و با خویش کلنجار نرو گل ِ من هیچ کسی روی زمین کامل نیست شاعران دست به دامان تو هستند همه سوژه ای ناب تر از چشمِ تو در محفل نیست ساحل از شیطنت و بازی ِ امواج رهاست آن زمان که قدمت روی شن ِ ساحل نیست... عشق وقتی به در ِ خانه یتان می کوبد باز کن...گاه مجال نفسی دل دل نیست عشق معنای حیات است بیا...عاشق شو... هر که دل دارد و عاشق نشود عاقل نیست
[ دوشنبه بیست و سوم بهمن 1391 ] [ 1:41 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
گاهی غمی کهنه و گاهی تازه دارد هرکس درون سینه آهی تازه دارد دیگر پلنگ از کوه ها بالا نمی رفت انگار قصد ِ صید ماهی تازه دارد...! هرکس که خالی کرد پشتت را یقینآ گرم است پشتش، تکیه گاهی تازه دارد... آه ای خدا...از امتحانت دست بردار هر امتحانت روسیاهی تازه دارد راهی بجز بن بست پیش رویمان نیست پس خوش بحال ِ آنکه راهی تازه دارد از چاله بیرون می روی غافل از آنکه پشت سرش هر چاله چاهی تازه دارد... (بگذار چشمت) عینک ِ بدبینی ات را !! دنیا نیاز ِ به ( نگاهی تازه ) دارد
[ چهارشنبه بیستم دی 1391 ] [ 17:42 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
رفتم و بازگشتم کماکان ٬گیج و سرگشته در این حدودم اوّل و آخر ِمن همینجاست..!ماهی ِ خسته از دست ِ رودم می شود راه ِتقدیر سد کرد؟قالیِ جسم ِ خود را لگد کرد؟ می شود پس بگیرم گره را ٬باز از هم شود تار و پودم؟ خواستم بهترین باشم امّا تیرهایم خطا می رود ...آه شانس هم یار ِ ما نیست هرگز٬حیف من عکس ِرابین هودم... آینه مات ِ من بود٬ مات ِ آینه بودم و در نگاهش هرچه گشتم خودم را ندیدم٬ آنچه داد او نشانم نبودم! صورتی خسته و زرد دارد ٬بس که او غصه و درد دارد کوه بر دوشش این مرد دارد.من فقط راوی ِ قصه بودم... کوچه ها را قدم میزنم باز...تا کمی کم کنم غصه ام را با همین شیوه های قدیمی اندکی از غمم می زدودم تک درختم میان ِ علفزار سیرم از هر چه زاغ و کبوتر کاش مانند ِ یک کنده ی پیر زودتر دود می شد وجودم...
فراخوان دومین دوره ی جشنواره ی مستقل شعر زمستان(یادبود اخوان ) [ دوشنبه ششم آذر 1391 ] [ 12:46 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
باد آمد و همراه خودش عطر ِتنت را آورده...و هم بوی گل ِ پیرهنت را تو عطر بهاری که به نارنج رسیده پر کرده ای از حال و هوایت وطنت را شاعر نشدم شکل تورا بس که کشیدم نقّاش شدم! بس که سرودم بدنت را ! حیف است بشینیم و به افسوس ببینیم تو ؛ سوختنم را و منم سوختنت را خیره به من امّا نه سلامی نه علیکی! من عاشقم این شیوه ی عاشق شدنت را... ** ** ** ** ** ** اِمشب،من وتو...چای...چه ساعات قشنگی... آرام بگو با من ِ تنها سخنت را... ََُ [ جمعه سی و یکم شهریور 1391 ] [ 0:29 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
سوختن را بلدم... این اطراف شمعی نمیبینم!!
منم یک کوه تنهایی، منم یک کفتر چاهی امید و عشق و دنیایم شده یک دفتر کاهی جنون را می نویسم تا بفهمی حال و روزم را همین که گاه می خندم و بعدش میکشم آهی! درختی خسته هستم با نگاهی تا افق خیره... که غیر زاغ ها چیزی ندارد سمت من راهی!! شدم خسته تر از خسته،شبیه مرغ پر بسته مرا بی آب! با تیغت بکن ای مرگ همراهی... شب و سردردو سیگارم،شب و یادت... که بیدارم شب و هرآنچه می خواهم،شب و هرآنچه می خواهی... تو را من دوستت دارم،تو را من دو... نمی دانم!! فقط انقدر می دانم توهّم می زنم گاهی... [ دوشنبه یکم خرداد 1391 ] [ 22:2 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
غم برای همیشه ادامه می یابد...
ونسان ونگوگ
[ سه شنبه دوم اسفند 1390 ] [ 20:4 ] [ مهدی مهدی زاده ]
[ ]
|
|
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] |
